============================================================

ر ن رنت ارن قز رزا ب 340 كتاب الصيدنة في الطب ما به.

1. چنين انست در اصل. در ترجمهآ فارسى: «و به لغت رومى او را زخارين گوينده و اين درست است و به احتمال قوى اوزمون محرف و مصحف زخارين است.

549 و 548. السكر(1) ابومحمد: السكر شراب يتخذ من التمر والكشوث (7) والآس (3). والسكركة(2) شراب الذرة تتخذه الحبشة.

1. شمارهآ 549 را كريموف به عنوان سگركه كه در ذيل السكر (شماره 548) ذكر شده است داده اسيت . 2 . در اصل : «فالكشوث» . 3 . در اصل: «والابين». اصلاح از لسان العرب ذيل سكر.

3 . الشكركة به ضم السين و الكاف و سكون الراء نوع من الخمور تتخذ من الثرة وهى لفظة و حبشية قد عربت و قيل السقرقع (لسان العرب ذيل سكر).

500. سكر(1)مكة الارجانى: السكرالذى يجلب من الحجاز مثل قطع الملح هو من يقع على الغشر ينفع مع لبن اللقاح(2) من الاستسقاء. وقيل ان سكرالعشر المجلوب من اليمن غير السكر الحجازى. والطبرزد فارسى. ابوحنيفة: المغافير يكون فى الرمث والعشر والتمام فما كان فى الرمث فانه ابيض مثل الجمان (3) حلولين وما كان وار فى الغشر فانه يخرج فى غصونه(4) و مواضع زهره فييبس ويجمعه الناس ويسمى سكر الحشر و فيسرارة(5). والمغافير يقال لها ايضا مغاثير فان رق وسال حتى يقطر كان لثى.

1. در اصل: «السكركمة»* 2. اللقاح بالكسر الابل (اقرب الموارد). 3. اصل : «جلو». 4. د اصل: «مصوصه» . 5. چنين است در اصل. و من گمان مى كنم «و فى سكرهه باشد زيرا جملهآ مزبور از ابوحنيفه است كه در لسان العرب نقل شده است: «ويجمعه التاس و يسمى سكر العشر و و فى سكره شى من المرارة...» السان العرب ذيل عشرا. ناسخ طيق معمول نتوانسته استه بخواند و بقيه چمله را حذف گرده است.

Page 400